Blog

Znajdować się tu będą moje poszukiwania, dywagacje wewnętrzne i rozważania, być może któreś z nich trafi również do  Ciebie 

Na wstępie pragnę poinformować Cię o braku złożoności treści tej strony, o braku obranego kierunku. Czuję, że właśnie w tym tkwi jej sens. Czasem warto się zgubić, by móc odnaleźć Się na nowo.

Nie każda droga musi prowadzić do celu, a brak kierunku również może okazać się kierunkiem.

Zapraszam

Gorąco zachęcam do negowania tych przemyśleń, do podważania ich i konfrontowania z własnym doświadczeniem.

Podważaj wszystko, co tu powiem. Wszystko, co nie jest Twoją prawdą — aż do momentu, gdy nią się stanie.

Nie istnieją usprawiedliwione urazy. Są jedynie rzeczy, których jeszcze nie zdołaliśmy zrozumieć — i ludzie, którym wciąż nie potrafimy wybaczyć.

~z pewnością nie powiedziało tego ego

Przebaczyć oznacza otrzymać przebaczenie. Albowiem w przebaczeniu najwięcej zyskuje przebaczający. Uwalniasz nie tylko drugiego człowieka od winy, lecz także samego siebie od ciężaru, który nosisz. Żadne zło tego świata nie zostało uczynione w sposób świadomy, na końcu drogi przebaczenia przychodzi zrozumienie niewinności, oraz natury każdej istoty tego świata.

„Błądzić jest rzeczą ludzką, wybaczać – Boską”

Nie istnieje żaden argument, który czyniłby krzywdę lepszym wyborem od dobra. Postawiony przed wyborem między zachowaniem destrukcyjnym a dobrem — wybierz dobro.

Mszcząc się na drugim, mścisz się również na sobie. Aby opluć kogoś jadem, najpierw musisz wziąć go do własnych ust — i gwarantuję Ci, że część z niego spłynie do Twojego gardła. Nawet jeśli działasz w afekcie.

Nie ma czynu, który dotyka wyłącznie drugiego człowieka. Każde zło wypuszczone w świat przechodzi najpierw przez nas.

Jedynym "złem", jedynym "grzechem" w ludzkiej naturze jest ignorancja. 

Ja nie jestem taki, jakim mnie widzisz. To Ty jesteś taki, jakim mnie widzisz. 

Parę słów o śmierci

Istnieje wiele rodzajów śmierci, jednak większość z nich dokonuje się jeszcze za życia.

Pozwól umrzeć temu, co nigdy nie było Twoim prawdziwym istnieniem, by móc odrodzić się do swej Boskiej natury.

Mówię tu o przekroczeniu ego i uwarunkowań.

Nawet Twe imię jest przecież narzuconą koncepcją. Tak głęboko zakorzenione jest w nas uwarunkowanie, że utożsamiamy się z czymś, co zostało nam nadane. Tak naprawdę nigdy nie nazywałeś się w ten sposób — jedynie uwierzyłeś, że to właśnie jesteś „Ty”.

Śmierć za życia oznacza powrót do stanu jestestwa, którym byłeś, zanim nadano Ci imię. A to zaledwie wierzchołek góry lodowej, na którą dopiero przyjdzie Ci się wspiąć.

Co pozostaje, gdy pozwolisz temu wszystkiemu umrzeć?

Duchowy wymiar człowieka nie jest czymś, w co się wierzy lub nie.
Jest czymś, czego się doświadcza lub nie.

Czy niewiara w coś może sprawić, że rezultat ulegnie zmianie?
Byłby to pierwszy znany mi przypadek, w którym niewiara miałaby jakąkolwiek moc.

Skoro Bóg nie istnieje, to w kogo Ty nie wierzysz?

trochę o miłości...

Na początku mojej drogi, drogi duchowego ucznia, pragnąłem całym sobą być przejawem miłości w jej czystej postaci, w jej pełnej dynamice. Długo do niej dążyłem. Długo szukałem jej w swoim wnętrzu, odsłaniając jej naturę warstwa po warstwie.

Jednak prawdziwe poszukiwanie zaczęło się dopiero wtedy, gdy przyznałem przed sobą, że tak naprawdę:

nie wiem, kim jestem
nie znam siebie, ani swojej natury
nie wiem, czym jest i na czym polega życie
nie wiem, czym jest prawdziwe szczęście
nie wiem, czym jest miłość.

Wraz z kolejnymi odpowiedziami, w zawrotnym tempie rodziły się nowe pytania, przybliżające mnie do celu. I choć droga bywała kręta, ostatecznie odnalazłem to, czego tak długo szukałem.

Zszedłem w dół, do korzeni swojego bytu.
Krocząc ścieżką samopoznania, zrozumiałem, że moja całkowita niewiedza o sobie samym, przykryła miłość i szczęście, każąc mi szukać tego, czego nigdy nie utraciłem.

Zdałem sobie sprawę, że cierpienie nie jest przeciwieństwem miłości i że miłość nie przestaje istnieć tylko dlatego, że pojawia się ból. W miłości może być wiele cierpienia. Odkryłem, że miłość i szczęście nie zawsze muszą być nierozłączne, oraz że dokądkolwiek bym poszedł, nie zaznam prawdziwego szczęścia, dopóki prawdziwie nie pokocham.

W istocie miłość nie jest warunkowa.

Jest stanem bycia, a nie stanem umysłu. Nie jest oczekiwaniem przyjemności ani próbą zatrzymania tego, co daje nam poczucie bezpieczeństwa. Nie potrzebuje warunków, aby istnieć.

Uświadomiłem sobie również, że nie trzeba wiedzieć, że się kocha, aby prawdziwie i szczerze kochać. Miłość jest częścią nas, sięgającą tak dalece, jak sama świadomość istnienia.

Zrozumiałem, że szukałem miłości i bycia kochanym właśnie dlatego, że kochałem. Szukałem czegoś, co już we mnie istniało — tak samo, jak istnieje w Tobie.

Obnażywszy prawdę, że w swojej próżnej i pysznej opinii oceniałem, kto zasługuje na moją miłość, zrzuciłem ostatnie łańcuchy obezwładniające moje szczęście.

Zobaczyłem, jak wiele z tego, co uważałem za miłość, było w rzeczywistości wyborem dokonywanym przez ego: oceną, przywiązaniem, oczekiwaniem, uzależnieniem, potrzebą wzajemności i podziałem na tych, którzy zasługują, i tych, którzy nie zasługują.

A przecież nie masz kochać dlatego, że ktoś daje Ci miłość.
Masz kochać, aby być żywym przejawem miłości.
Jej czystym aktem.
Aby ją obnażyć.
Aby urzeczywistnić swe prawdziwe wnętrze.
Swą prawdziwą istotę Boskiego bytu.

Jednakże trudnym może okazać się podejście do sprawy z poziomu dualnego i separującego umysłu, utożsamionego z egotyczną częścią osobowości.
Umysł ten, ze swej ułomnej natury, nieustannie zwodzi, ocenia i oddziela.
Mnie od ciebie, dobre od złego, przyjemne od nieprzyjemnego, warte miłości od tego, co miłości warte nie jest.

Miłość w swej istocie nie dzieli.

Miłość jest wszystkim tym, czym ego nie jest.
Wszystko co nie jest przejawem miłości, w jej czystej postaci, prostocie i dynamice należy do ego.

Miłość jest wolą. Wolą dzielenia swojego szczęścia ze wszystkimi.
Bycie szczęśliwym.
Czynienie szczęśliwym. 
Oto rytm miłości.

Miłość bezwarunkowa i trwanie w cudzym cierpieniu:

Nie będę żył za Ciebie.
Nie będę cierpiał za Ciebie.
Nie będę zmuszał Cię do ocalenia.
Ale nie przestanę Cię widzieć.
A kiedy sam wyciągniesz rękę — moja będzie gotowa.

To jest miłość bez zawłaszczania. Miłość, która nie wchodzi w rolę ratownika i nie próbuje na siłę zmieniać drugiego człowieka.
A jej najtrudniejszą częścią jest zaakceptowanie, że czasem kochać kogoś oznacza pozwolić mu przejść przez własną ciemność, zamiast wnosić do niej na siłę swoje, nieproszone światło.

A więc czy miłość bezwarunkowa oznacza poświęcenie i przyzwolenie na wszystko?

Nie.

W miłości bezwarunkowej nie możemy zapominać o miłości do siebie. Czasem miłość przybiera postać granicy — by nie pozwolić się krzywdzić, wykorzystywać czy stać się pożywką dla toksycznych osób lub kolektywnych wzorców i oczekiwań.

Miłość bezwarunkowa nie zawsze oznacza pozostanie.
Czasem oznacza trwanie.

Trwanie w cudzym cierpieniu.

W dzieciństwie zawsze lubiłem brać rzeczy, które nie należały do mnie. W późniejszej perspektywie okazało się, że wzorzec ten nieświadomie pozostał ze mną. W tym kontekście objawił się jako tendencja do:

Chłonięcia cudzych emocji.
Przejmowania cudzych ciężarów.
Prób przepracowania za kogoś jego własnych lekcji.

Jednakże nie tędy prowadzi miłość.

Po trudnej rozmowie, w której wysłuchujesz drugiego człowieka, możesz być przy nim całym sercem, a jednocześnie pamiętać, że jego droga należy do niego.
Współczucie nie jest tym samym co współodczuwanie.
Bądź jak latarnia.
Oświetlaj drogę, ale nie idź nią za drugiego człowieka.

Bądź przy nim.
Towarzysz mu.
Trwaj.
Wspieraj.

Ale pozwól mu nieść to, co zostało mu dane nieść.

Nasze wrodzone współczucie rodzi się z intuicji, że nie jesteśmy od siebie oddzieleni.
Twoja troska jest moją troską.
Twoje cierpienie jest moim cierpieniem.
To przekroczenie dualistycznego świata, przekroczenie egotycznej osobowości skoncentrowanej na sobie.

Wszyscy którzy Mnie wołają, niezależnie jakim imieniem, są Mi bliscy.

                                                                                                                      Psalm (Psalm 91)

                                                                                                                                  Upaniszady

 

 

Ocena jako mechanizm ego.

 

Gdzie kończy się obserwacja, a zaczyna ocena?

Ocena nie zawsze przychodzi w postaci potępienia. Niekiedy przybiera bardziej subtelną formę — współczucia, zrozumienia, a nawet pozornie bezinteresownej próby usprawiedliwienia drugiego człowieka. Jednak jeśli racjonalizujesz czyjeś zachowanie lub próbujesz je wytłumaczyć, oznacza to, że dokonałeś już pewnej oceny. Nie ma znaczenia, że próbujesz wygładzić lub złagodzić czyjeś zachowanie bądź wizerunek.

Ocena przez potępienie

Widzisz człowieka, którego zachowanie Ci się nie podoba. Na podstawie fragmentu rzeczywistości tworzysz obraz całości. Nadajesz mu etykietę, przypisujesz intencje, określasz, kim jest. Niekiedy umniejszasz drugiego, by nieświadomie podnieść siebie, swoją samoocenę i poczucie własnej wartości, stosując określenia pejoratywne.

Zobrazuję to na przykładzie: widzisz człowieka płaczącego ━━➤ umniejszasz mówiąc "pewnie jakiś słabeusz, selekcja naturalna, nie przetrwa w tym świecie"

Ocena przez usprawiedliwienie

Ten rodzaj ma bardziej neutralną dynamikę od poprzedniego. Dostrzegasz dane zachowanie, tłumacząc je sobie bez dodawania większego ładunku emocjonalnego.

Nie potępiasz już człowieka. Próbujesz racjonalizować. Jednak wciąż wykraczasz poza to, co rzeczywiście obserwujesz. Dopisujesz przyczynę, której możesz nie znać, często automatycznie.

Przykład: widzisz człowieka płaczącego ━━➤ usprawiedliwiasz mówiąc "pewnie ktoś go skrzywdził"

Ocena ukryta w zrozumieniu

Idziesz jeszcze głębiej. Na tym poziomie reakcja z pozoru jest wolna od osądu. Być może nawet pełna współczucia. A jednak nadal tworzysz narrację o drugim człowieku — o jego przeszłości, mechanizmach i przyczynach zachowania. Tymczasem możliwości, które doprowadziły go do obecnego stanu, są niezliczone.

Przykład: widzisz człowieka płaczącego ━━➤ mówisz: „Łzy to naturalny mechanizm, pomagający przepracowywać trudne emocje".

Przekroczyłeś potępienie lub usprawiedliwianie, lecz wciąż próbujesz umieścić bliźniego w ramach własnego rozumienia.

Ego nie zawsze chce osądzać. Czasem chce po prostu wiedzieć. Nazwać. Wyjaśnić. Zrozumieć.

I właśnie dlatego jego mechanizm potrafi pozostać niezauważony nawet wtedy, gdy wydaje nam się, że patrzymy z miłością.

Czy zatem mamy przestać dostrzegać fakty? Nie. Możemy rozpoznać, że ktoś krzyczy, rani, manipuluje lub przekracza nasze granice. Możemy odpowiednio zareagować. Nie musimy jednak na tej podstawie rozstrzygać, kim ten człowiek jest w swojej najgłębszej istocie.

Fakt nie wymaga dopisywania historii. Granica nie wymaga potępienia. Współczucie nie wymaga znajomości wszystkich przyczyn.

Bliźni po prostu jest — w takim stanie, w jakim aktualnie się znajduje. Jego zachowanie jest tym, co możemy zaobserwować. Wszystko, co ponadto o nim wiemy, może być już jedynie interpretacją.

Prawdziwa obserwacja nie potrzebuje oskarżać, usprawiedliwiać, czy rozumieć. Są to natomiast potrzeby pochodzące z ego.

Czysty obserwator jedynie rozpoznaje, pozwalając rzeczywistości być taką, jaka jest.

Być może właśnie tutaj zaczyna się wolność od osądu — nie wtedy, gdy wydajemy o drugim człowieku łagodniejszy wyrok, lecz wtedy, gdy przestajemy potrzebować wyroku w ogóle. Gdy przestajemy potrzebować komentarza czy zrozumienia.

Kiedyś przeczytałem zdanie mówiące, że celem naszego istnienia nie jest osądzać, lecz zrozumieć bliźniego. Początkowo wydawały mi się słowa te całkiem trafne i podążałem tą nauką, z uważnością w swej codzienności.

Dziś jednak uważam, że rozumienie wciąż pozostaje linearne, zakorzenione w dualizmie. Zakłada istnienie przyczyny i skutku, obserwatora i tego, co obserwowane, podmiotu i przedmiotu. Obsadza nas w oddzieleniu, w separacji ze wszystkim co jest tworząc przestrzeń, w której ego może nadal walczyć o każdy następny swój oddech.

Posunąłbym się jednak jeszcze dalej — do miejsca, w którym wychodzimy poza ramy umysłu i linearnego pojmowania świata. Ku przestrzeni, w której wszystko się wydarza, niezależnie od obserwatora i jego osądów.

Wszystko po prostu JEST.

I przejawia się jako Boskość w swej najczystszej postaci.

Nikt nie zostaje oświecony, w stanie tym nie ma komu doznać oświecenia.
Nie jest ono bowiem czymś, co ego zdobywa. Jest rozpoznaniem, że ten, kto chciał je zdobyć, nigdy nie był tym, za kogo się uważał.
Nie musisz stać się kimś, kim jeszcze nie jesteś. Musisz jedynie przestać brać za siebie to, czym nigdy nie byłeś.

Jestem sługą Boga, a więc służę każdemu człowiekowi.

Jestem sługą Boga, a więc służę życiu we wszystkich jego przejawach i formach.

Jestem sługą Boga, a ponieważ Bóg jest obecny we wszystkim i we wszystkich, moją służbą jest służenie każdemu człowiekowi i całemu życiu.

Prawdziwe szczęście nie tkwi w posiadaniu, a w docenianiu.

Nie istnieje szczęście bez docenienia i wdzięczności.

Przeczytałem kiedyś te dwa zdania, które początkowo bardzo do mnie trafiły. Towarzyszyły mi przez pewien etap dalszych poszukiwań, jednak z upływem czasu przestały ze mną rezonować. Dlatego chciałbym się do nich w trzech słowach odnieść.

Być może prawdziwa natura szczęścia, o której tu mowa, tkwi w naszym przyzwoleniu na odczuwanie go nawet bez konkretnego powodu. Szczęście nie musi wynikać z posiadania, osiągnięć czy określonego stanu wewnętrznego. Może być po prostu obecne — czyste, płynące z wnętrza, rozlewające się w nas i naturalnie emanujące na zewnątrz.

Być może wystarczy nasza gotowość, by odpuszczać własne utrapienia, lęki i przywiązania, które przysłaniają nam możliwość doświadczania szczęścia. Nie poprzez walkę z nimi, lecz zaprzestanie utożsamiania się z nimi. Wtedy szczęście nie jest czymś, co wypracowujemy, ale czymś, czemu przestajemy przeszkadzać. Docenianie życia i wdzięczność mogą być naturalnym wyrazem tego stanu. Nie muszą jednak stanowić warunku jego odczuwania.

Nie musisz znajdywać powodów do szczęścia. Wystarczy, że przestaniesz uzależniać je od powodów.

Zrozumienie i zintegrowanie tego o czym piszę, wniosło nowe jakości do mojego życia.

„Nie ten jest biedny, kto ma mało, lecz ten, kto pragnie więcej”

                                                                                                             ~ Seneka